لوکه خیلی قایم و محکمی  اومو زِتِن ؛ دو متری هم  بلندیش هِن  .تی گراز و

 جوندارا     وُ  خووی (به خوبی) وایگِرِت  .بیشتر زحمتا گردن  میشَی مُندو  اُفتا .

 شوم چار پَنشتا  تا مُشتَک شَی ماس  اومو لَه پَه کِردِن (خورده ایم)  خیا زَردِ  بو خوشی

 هم میشَی مندوش اِشکَسن .میشَی مندوالهی شکری میگوت  و

 کاردش شَی پَرشالِش خُشک و تَه واکرده   کِر کیفِش می نِت  و  با

 زوونش باقیمونده ی نون چلِ دودوناش (دندوناش ) توی دَهنِش زُر میدِت و

 چینِ مَشتی سی خُش می رِزِت و میگوت اُمشو هوا خاورن و گرازا بیشتر

 دیار مِ یَن (می آیند) ...