صفرو میش سَین مَح عَبدو ؛ پیرمردِ لارِ گَپ خوَشِ ریش زردی بی که همیشه قبای مَرمِرِشکینی  اش  بَر

میکه  وُ کیسه تَه واکرده ی برنجی هَم شی چِلِش و جوتین داملامپ سفید حاشیه سوزی (سبزی) هم پاش

 بی  البته بی جوراب! 


وَختی شومی خونه مو  دَعوت بی و نزیک بُنگ مغرب (اذون مغرب)  پایی که دَس نماز بگرت  .اش سی مُندو  گوت: جوون(جوان) پاوه  وَخت اِذونن دَس نمازی بگی. نِه خووِن کتاب خونده ایی وَخت .  مُندو  ما هم گَردنش بار دَرجا ری کتابِش خوند که :   

من نمازم را وقتی می خوانم

كه اذانش را باد ، گفته باشد سر گلدسته ی سرو .

صفرومیش سین تاش شنید ،نی قلونی اش دا(کوبید) وُ ری کُلُمبِ مُندو  که: هِمنی سی [نماز]نِخوندَن  و مُرمُرزیاد ..بعد هَم ویسا  ری  سِه کُنچِه و اِذونش گوت ..  بعد نماز و شوم  دوساعت  مُندو و صفرومیش سین  سِرِ   اذون گوتِه ی باد !!!!جَروبحث شو بی ..(خداش بیامرزا)



*** هیچوخت اِش  تُـف ری زمی (زمین) نمی کرد ، اعتقادش بی که زمی حُرمَتش هن!!

*****همیشه شی (با) سه انگشت لُقمه  اِش میگِرِت

******* دَنِ (دهان) جوندار  اِش می وَس (می بَست)